Bezoekadres: Foksdiep 2 8321 MK Urk.
Openingstijden: elke 2e woensdag en 4e dinsdag v.d. maand
van 11.00 - 14.00 uur
Post: Walcheren 87, 3524 ZR Utrecht
Telefoon: 06 57395653 (wordt regelmatig afgeluisterd)
shvb@verpleegkundigerfgoed.nl

Arnhem, Gemeenteziekenhuis, jaren ’60, 20ste eeuw

In de jaren ’60 van de 20ste eeuw kwamen de eerste buitenlandse werknemers naar Nederland. Onbekommerd sprak iedereen van ‘gastarbeiders’ totdat deze aanduiding politiek incorrect werd bevonden. Zij wisten hoegenaamd niets van de Nederlandse cultuur, en wij van de verpleging al even weinig van de hunne. Het was ons vaag bekend dat de meesten geen varkensvlees aten, maar als de kar met gamellen uit de keuken kwam om de borden op te scheppen, hoe moesten we dan duidelijk maken of dit vlees veilig was voor deze buitenlandse patiënten?

De hoofdzuster had er geen moeite mee: zij ging in volle breedte voor de kar staan, leunde licht voorover en prikte haar beide wijsvingers vanaf haar voorhoofd, alsof het koeienhorens waren. Dan riep ze heel hard : “BOE!” waarmee ze het vlees als rundvlees bestempelde.

 

Gemeenteziekenhuis Arnhem, jaren ’60, 20ste eeuw

Achterin de chirurgische mannenzaal was een afdeling speciaal voor trauma-patiënten. Hier lagen jonge kerels die in het verkeer of tijdens hun werk meerdere gecompliceerde botbreuken hadden opgelopen. De botstukken moesten in de juiste stand komen om te genezen en daarom lagen de jongelui ‘in tractie’, dat wil zeggen dat aan hun gestrekte armen en benen gewichten waren bevestigd die naast het bed hingen, op hun plaats gehouden door katrollen. Een indrukwekkende constructie van stalen buizen en koppelingen. De jongens in kwestie waren absoluut niet ziek en lagen zich kapot te vervelen. De tijd werd gedood met het tappen van schuine moppen en het stiekem roken van sigaretten, wat door de verpleging oogluikend werd toegestaan.

Zo groen als gras betrad ik op een avond deze afdeling en keek verbaasd naar de boeiende aanblik die de aan bed gekluisterde mannen bood. Daar klonk een opgewekte stem vanuit zo’n bed: “Zuster, mag ik deze dans van u?”

 

Mobiliseren

In 1985 werkte ik op de afdeling orthopedie in een Amsterdams ziekenhuis. Op de afdeling lag een oudere mevrouw die geopereerd was aan een Hallux Valgus aan haar beide voeten. Na de operatie moest zij mobiliseren. Daar had zij weinig zin in, want het was pijnlijk. Ik had haar op de stoel naast het bed gezet, maar kon haar niet bewegen een stukje te gaan lopen. Met het looprekje voor zich zat zij te mopperen dat dit echt niet zou gaan. Ineens zag ik de bruine vingers aan haar rechterhand. “Rookt u?”, vroeg ik haar. Ze keek me scherp aan vanachter enorm dikke brillenglazen. “Ja”, antwoordde zij wat wantrouwend. Ze verwachtte waarschijnlijk een reprimande. “Gaat u mee een sigaret roken in het dagverblijf?”, vroeg ik haar. Ze staat op, pakt het looprek en loopt op haar hielen in straf tempo de gang op! Ik kon haar nauwelijks bijhouden. Soms moet je als verpleegkundige creatief zijn…

Verjaardagsthermometer

thermometer

1965, een jongeman wordt opgenomen na een ongeval. Zijn toestand is niet levensbedreigend en hij heeft enorm de pest in de opname, want hij zal twee dagen later 30 worden en hij heeft een feest georganiseerd. De zusters beloven hem een vrolijke dag te bezorgen. De ochtend van de verjaardag breekt aan. Gewillig gaat de jarige op zijn zij liggen om de thermometer te laten inbrengen. Enkele minuten later komen alle zusters binnen en zeggen dat hij de thermometer er zelf mag uithalen om de temperatuur af te lezen. De jarige doet wat hem wordt gezegd; tot zijn verrassing houdt hij een tulp in zijn hand terwijl de zusters hem lachend toezingen.

 

Heeft u zelf een verhaal, mail dan naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.